நிலாதிரா

நிலா இது என் வாழ்வில் நடந்த கதை  நான் ரவி. வயசு நாப்பத்திரெண்டு. சென்னைல இருந்து ஒரு எக்ஸ்போர்ட் பிசினஸ் பண்றேன். சிங்கப்பூர் போறது எனக்குப் புதுசு இல்ல—மாசத்துக்கு ரெண்டு மூணு தடவையாவது இந்த வழியா வருவேன். ஆனா இந்தத் தடவை நடந்தது... அது வேற லெவல். இது நான் என் நண்பன்கிட்ட கூட சொல்ல முடியாத கதை. ஆனா உன்கிட்ட சொல்றேன், ஏன்னா இது நடந்தது உண்மை. சாங்கி ஏர்போர்ட். தெரியுமா? உலகத்துலயே அழகான ஏர்போர்ட்னு சொல்லுவாங்க. ஆர்க்கிட் பூக்கள் எங்கேயும்—தொட்டுத் தொங்குற மாதிரி, பெரிய பெரிய டிஸ்பிளேல, பச்சை பச்சையா, ஊதா நிறத்துல, மஞ்சள் புள்ளிகளோட. கார்பெட் எல்லாம் மெத்துனு, காலடி சத்தம் கேக்கவே கேக்காது. ஏசி குளுகுளுனு, ஆனா வெளியே டிராபிக்கல் காத்து வீசுறதைக் கண்ணாடி சுவத்துக்கு அப்பால பார்க்க முடியும். எங்கே பார்த்தாலும் டியூட்டி ஃப்ரீ கடைகள், பர்ஃப்யூம் வாசனை, காபி ஷாப்ல இருந்து வர்ற எஸ்பிரெஸ்ஸோ மணம், கூடவே ஜெட் ஃப்யூல் வாடை—கலந்து ஒரு தனி மணம். அது சாங்கி மணம். நான் அன்னைக்கு நைட் ஃப்ளைட்ல வந்தேன். மும்பைல இருந்து சிங்கப்பூர் ஏர் லைன்ஸ். லேயோவர் ஆறு மணி நேரம். அப்புறம் சென்னைக்கு கனெக்டிங் ஃப்...

 [டிசம்பர் 17, 2024. விழுப்புரம் ரயில் நிலையம், தமிழ்நாடு. நள்ளிரவு 1:35.] குளிர் காற்று பிளாட்பாரத்தை வருடியது. விழுப்புரம் ஜங்ஷனின் மூன்றாம் நம்பர் பிளாட்பாரம் வெறிச்சோடிக் கிடந்தது. மேற்கூரையின் டியூப் லைட்கள் நீலவெளிச்சத்தில் பெஞ்சுகளை மினுக்கின. ஒரு பழைய டீக்கடை எஃகு ஷட்டர் இறக்கி மூடியிருந்தது. தூரத்தில் எங்கோ சரக்கு ரயிலின் ஹார்ன்—நீண்ட, ஏக்கமான ஊளை. டீசல் புகை, துரு, கிரியோசோட் கிரீஸ்—ரயில் நிலையங்களின் நிரந்தர வாடை—காற்றில் கனத்திருந்தது. அனன்யா காலை 11:30க்கே வந்திருந்தாள். மதுரை பாஸஞ்சர் முதலில் மூன்று மணி நேரம் தாமதம். பிறகு ஐந்து மணி நேரம். இப்போது அறிவிப்புப் பலகையில் சிவப்பு எழுத்துக்கள் மாறி மாறி ஒளிர்ந்தன: "ரயில் எண் 56789 - தாமதம் - வருகை 3:45 AM என எதிர்பார்க்கப்படுகிறது." இன்னும் ரெண்டு மணி நேரமா... இந்தக் குளிர்ல செத்துப் போவேன்... அனன்யா பெஞ்சில் கால்களை மடக்கி உட்கார்ந்திருந்தாள். இருபத்திரெண்டு வயசு. கோயம்புத்தூரில் கல்லூரி முடித்து, முதல் வேலைக்காக மதுரை போகிறாள். ஒரு சின்ன டிராவலிங் பேக், ஒரு கைப்பை. கூந்தல்—கருமையான, எண்ணெய் பசையுடன் கூடிய நீண்ட ஜடை...

ஜூலை 24, 2026. மதுரை, தமிழ்நாடு. இரவு 10:20.] வீடு முழுவதும் அமைதி குடிகொண்டிருந்தது. ஹாலில் இருந்த பழைய ஊஞ்சல் காற்றில்லாமல் அசையாது நின்றது. சமையலறையில் வெங்காயச் சம்மந்தி வாசம் இன்னும் மங்கலாக மிதந்தது. சுவரில் ஒட்டியிருந்த கடிகாரம் மட்டும் தன் டிக்-டிக் தாளத்தை மாற்றாமல் கொடுத்துக்கொண்டிருந்தது. பவித்ரா படுக்கையில் புரண்டு படுத்தாள். உடம்பு முழுக்க ஒரு வித வெப்பம், பகல் முழுக்க ஊர்சுற்றிய களைப்பு, கூடவே ஒரு புதுவித பரபரப்பு. தூக்கம் வர மாட்டேங்குதே... அவள் எழுந்து உட்கார்ந்தாள். ஜன்னல் வழியே தெரு விளக்கின் மஞ்சள் ஒளி அறையில் நீண்ட நிழல்களை வரைந்தது. பவித்ராவின் உடல் வியர்க்க வியர்க்க பட்டுப் புடவை சுருங்கி ஒட்டியிருந்தது. முப்பத்திரண்டு வயசான அவள் உடல் பூரணமானது—தோள்கள் கனமாக, மார்பகங்கள் அடர்த்தியாக, இடுப்பு வளைந்து. இந்த இரவின் அமைதியில் ஏதோ ஒன்று இருந்தது, ஒரு வித அழைப்பு. குளியலறை. வீட்டின் பின்புறம் இருந்த அந்த சின்ன குளியலறை—கருங்கல் தரை, பச்சைப் பாசியின் மெல்லிய கோடுகள், மூலையில் ஒரு பெரிய செப்புப் பானை. அங்கே போய் குளிக்க வேண்டும். இந்த ஒட்டும் உடம்பைக் கழுவ வேண்டும். ஆனால்...

 அந்த ரயில் பயணத்தை என் வாழ்க்கையில மறக்கவே முடியாதுடி, ஸ்வேதா! இப்போ நினைச்சாலும் என் உடம்பெல்லாம் ஒரு மாதிரியா சிலுத்துக்கிட்டு, பூலை துடிக்க ஆரம்பிச்சுடுது. அப்போ நான் சென்னைல இருந்து மதுரைக்குப் போயிட்டு இருந்தேன். ஒரு முக்கியமான ஆபீஸ் மீட்டிங். அதான் ஃபர்ஸ்ட் கிளாஸ் ஏசி டிக்கெட் எடுத்திருந்தேன். எப்பவுமே நான் தனியாதான் டிராவல் பண்ணுவேன். புக் படிக்கிறது, பாட்டு கேட்கிறதுன்னு என் பாட்டுக்கு இருப்பேன். ஆனா, இந்த பயணம் அப்படியில்லை. நான் கம்பார்ட்மென்ட்ல ஏறி, என் சீட்டை தேடினேன். எனக்குப் பக்கத்து சீட்ல ஒரு ஆம்பள உட்கார்ந்திருந்தான். அவனைப் பார்த்ததும் என் கண்ணு அப்படியே ஒரு நிமிஷம் நின்னுடுச்சு. நல்ல உயரம், மாநிறம், நல்லா கட்டுமஸ்தான உடம்பு. ஒரு வெள்ளை கலர் சட்டை, ஜீன்ஸ் பேண்ட்னு சாதாரணமாத்தான் இருந்தான். ஆனா, அவன் கண்ணுல ஒருவித கவர்ச்சி, உதட்டுல ஒரு சின்ன புன்னகை. ஹேர் ஸ்டைல் எல்லாம் நல்லா ஸ்டைலா பண்ணி, மீசை தாடி எல்லாம் ஒரு மாதிரி ட்ரிம் பண்ணி, செம ஸ்மார்ட்டா இருந்தான். 'அடடே! இந்த மாதிரி ஒரு பிகர் கூடவா நாம இன்னைக்கு டிராவல் பண்ணப் போறோம்?'ன்னு என் மனசுக்குள்ள ஒருவித குறு...

"டேய் மச்சி கோபால்! இன்னைக்கு நைட் ஒரு மாதிரியா இருக்குடா. ஒரு புக் கூட விழ மாட்டேங்குது. இந்த ராப்பிடோ ஓட்டி ஓட்டி உடம்பெல்லாம் வலிக்குதுடா," நான் என் ஃபிரெண்ட் கோபால் கிட்ட போன்ல சொல்லிட்டு இருந்தேன். சாயங்காலம் ஆறு மணி இருக்கும். வெயில் கொஞ்சம் குறைஞ்சிருந்தாலும், சென்னையோட புழுக்கம் குறையவே இல்லை. அப்போதான் என் போன்ல 'டிங் டிங்'னு ஒரு சவுண்ட். ஒரு புதிய புக் வந்திருந்தது. "அட, ஒரு புக் வந்துருக்குடா! சரி, நான் அப்புறம் பேசுறேன்,"ன்னு சொல்லிட்டு போனை வச்சேன். ஸ்கிரீன்ல பார்த்தா, 'வித்யா'ன்னு ஒரு பேர். பிக்அப் பாயிண்ட் ஒரு பெரிய அப்பார்ட்மென்ட். டிராப் பாயிண்ட் ஒரு தனி வீடு, கொஞ்சம் உள்ள தள்ளி இருந்தது. சரி, வழக்கம் போல ஏதோ ஒரு பொண்ணு, பையன்னு நினைச்சு வண்டியை ஸ்டார்ட் பண்ணி கிளம்பினேன். அப்பார்ட்மென்ட் வாசல்ல போய் நின்னதும், ஒரு அஞ்சு நிமிஷத்துல ஒருத்தங்க வந்தாங்க. நான் அவங்களை பார்த்ததும் அப்படியே ஒரு நிமிஷம் உறைஞ்சு போய்ட்டேன். அடடா! இது ஆண்டியா, இல்ல தேவதையா? ஒரு முப்பத்தி அஞ்சு வயசு இருக்கும். நல்ல கலரு, நல்லா கொழு கொழுன்னு உடம்பு. ஒரு லைட் ...

உண்மை கதை எனது தோழி என்னிடம் கூறியது  "ஏண்டி ஸ்வேதா! நேத்து நைட் என்ன நடந்துச்சுன்னு உனக்குத் தெரியாதுடி... என் லைஃப்லயே மறக்க முடியாத ஒரு நைட் அது!" மீரா சொன்னப்ப, அவ கண்ணுல ஒருவித மின்னல், உதட்டுல ஒரு சின்ன புன்னகை. சாயங்காலம் ஆபீஸ் முடிஞ்சு எல்லாரும் கிளம்பின பிறகு, நானும் மீராவும் மட்டும் தான் இருந்தோம். மெயின் லைட்ஸ் எல்லாம் ஆஃப் பண்ணிட்டு, டேபிள் லேம்ப் வெளிச்சத்துல, நாங்க வழக்கமா பேசுற மாதிரி பேச ஆரம்பிச்சோம். ஆனா, மீரா சொல்ற அந்த 'மறக்க முடியாத நைட்'ங்கிறது, ஏதோ சாதாரண விஷயமா தெரியல. "அடடே! அப்படி என்னடி நடந்துச்சு, என் ராணிக்கு? உன் மூஞ்சிலேயே ஒரு மாதிரி வெறி தெரியுதே? சொல்லுடி, சீக்கிரம்!" நான் ஆர்வமா அவ பக்கத்துல நெருங்கி உட்கார்ந்தேன். மீரா ஒரு சின்ன சிரிப்போட, "கெட்டவார்த்தை எல்லாம் வரும்டி... கேட்க ரெடியா இரு!"ன்னு கண்ணடிச்சா. "நீ சொல்லுடி! உன்னோட எந்தக் கதையும் நான் கேட்காம இருந்திருக்கேனா என்ன? சொல்லுடி, என்ன பண்ணீங்க?" நான் அவளை உசுப்பேத்தினேன். "சரி, கேட்டுக்கோ! நேத்து ப்ரியாவும் நானும் பாரில் உட்கார்ந்திருந்தோம...

அன்னைக்கு சாயங்காலம், வழக்கம் போல பம்புசெட்டு குளிக்கப் போனேன். நம்ம ஊர்ல இதுதான் வழக்கம். தோட்டத்துல இருக்குற பம்புசெட் தொட்டி, எப்பவும் சுத்தமா, தண்ணி நிறைஞ்சு இருக்கும். நாள் முழுக்க வெயில்ல உழச்சுட்டு, அந்தச் சில்லுனு தண்ணில ஒரு முங்கு முங்கி எழுந்தா போதும், எல்லாச் சோர்வும் பறந்து போயிடும். ஆனா, அன்னைக்கு நான் பம்புசெட்டை நெருங்குறப்பவே, ஒரு வித்தியாசமான சத்தம் கேட்டுச்சு. பொம்பளைங்க சிரிப்புச் சத்தம், கூடவே தண்ணி தெறிக்கிற சத்தம். யாரோ குளிக்க வந்திருக்காங்க போலன்னு நினைச்சேன். சரி, கொஞ்சம் பொறுத்துட்டு போகலாம்னு, தொட்டிக்குப் பக்கத்துல இருந்த புதருக்குப் பின்னாடி ஒதுங்கி நின்னு, சத்தம் வராம எட்டிப் பார்த்தேன். என்னோட கண்ணுல பட்ட காட்சி, என்னோட மூளையை அப்படியே உறைஞ்சு போக வச்சுச்சு. தொட்டிக்குள்ள மூணு பொம்பளைங்க, ஆடையில்லாம, அம்மணமா குளிச்சுகிட்டு இருந்தாங்க. என் கண்ணுல பட்டதும், என் சுன்னி அப்படியே சிலுசிலுத்துப் போச்சு. ஒரு நிமிஷம் உறைஞ்சு போய் நின்னுட்டேன். அதுல ஒருத்தி, கவிதா. அவ நம்ம ஊர் பொண்ணு இல்ல. வெளியூர்ல இருந்து அவ அத்தை வீட்டுக்கு வந்திருந்தா. நம்ம ஊர்ல இல்லாத அழகு ...

 கல்யாண நாள் முழுக்க ஒரு படபடப்பு. கூட்டத்தின் நடுவே சிரிச்சு, பேசுறது, சடங்குன்னு போறது, வர்றதுன்னு ஒரே பரபரப்பு. ஆனா, மனசுக்குள்ள ஒரே யோசனை, இன்னைக்கு ராத்திரி... என் ப்ரியா கூட நான் இருக்கப்போற முதல் ராத்திரி. அவளை எப்படி அணுகணும், எப்படி அவளை எனக்கேத்த மாதிரி மாத்தணும், முக்கியமா எப்படி அவளோட மனசுக்குள்ள நான் நிரந்தரமா இடம் பிடிக்கணும்னு யோசிச்சுக்கிட்டே இருந்தேன். ப்ரியா... பாக்குறதுக்கு ஒரு பொம்மை மாதிரி இருப்பா. வெள்ளந்தியா, கள்ளம் கபடம் இல்லாம, அவளோட கண்கள்ல ஒரு பயம் கலந்த வெட்கம் எப்பவும் இருக்கும். அதைப் பார்த்தாலே எனக்கு அவளை அணைச்சு, கொஞ்சிப் பேசி, அவளோட எல்லா பயத்தையும் போக்கணும்னு தோணும். மண்டபத்துல இருந்து வீட்டுக்கு வந்ததும், வழக்கமான சடங்குகள், உறவினர்களோட கேலி கிண்டல்னு ஒரு வழியா எல்லாம் முடிஞ்சு, நைட் பத்தரை மணிக்கு மேலதான் என் ரூமுக்கு வர முடிஞ்சது. ரூம் முழுக்க பூக்களால அலங்கரிச்சு, மல்லிகை வாசம் கம்முன்னு இருந்தது. நடுவுல ஒரு பெரிய கட்டில், வெள்ளை வெளேர்னு பட்டு மெத்தையோட. கதவை திறந்து உள்ள போனதும், அங்கே கட்டில்ல தலை குனிஞ்சு உட்கார்ந்திருந்த ப்ரியாவைப் பார்த...