நிலாதிரா

 மாலாவுக்கு முப்பத்திரண்டு. இரண்டு பிள்ளைகள். கணவன் இரவு குடித்துவிட்டு வந்து படுக்கையில் விழுந்து தூங்கிவிடுவான். தொட்டாலும் இரண்டு நிமிடம். அவள் உடல் பல மாதங்களாக தாகமாகவே இருந்தது. அந்த வீட்டில் எட்டு மாதமாக வேலை. வீட்டுக்காரர் தம்பதியர் வெளியூர். மகன் அருண் இருபத்து நான்கு. அவன் அவளைப் பார்க்கும்போது கண்ணை இழுத்துக்கொள்வான். மாலா அதை அறிந்துகொண்டே புடவையை இறுகக் கட்டிக்கொள்வாள். முலைகள் பெரிதாக இருந்ததால் மேல்புடவை இழுபட்டு நடு இடை தெரியும். கீழ்ப்புடவை இறுக்கமாக இருக்கும்போது காம்பு வடிவம் தெளிவாகத் தெரியும். அன்று காலை அவள் அருணின் அறை கதவைத் திறந்தாள். அவன் படுக்கையில் கால்லை விரித்துக்கிடந்தான். ஒரு கையில் மொபைல். ஆபாசப் படம் ஓடிக்கொண்டிருந்தது. மறு கையால் தன் சுன்னியை இறுகப் பிடித்து வேகமாக அடித்துக்கொண்டிருந்தான். சுன்னி முழுக்க நிமிர்ந்து, நுனியில் வெள்ளை நீர் ஏற்கனவே வழியத் தொடங்கியிருந்தது. மாலா அப்படியே நின்றாள். கதவை மூடவும் இல்லை. உள்ளே நுழையவும் இல்லை. அருண் தலையை உயர்த்தினான். முகம் உடனே சிவந்தது. சுன்னியை மறைக்க முயன்றான். ஆனால் அது மடியில் நிமிர்ந்தபடியே இருந்தத...

தஞ்சாவூர் மாவட்டம், காவிரி டெல்டா, வேப்பத்தூர் கிராமம். காவிரியின் துணைவாய்க்கால் வெள்ளமாக ஓடிக்கொண்டிருந்தது. மழை வரப்போகிறதென்று வானம் கருநீலமாக இறங்கி வந்திருந்தது. தூரத்தில் தென்னை மரங்கள் காற்றில் ஆடி, ஓலைகள் ஒன்றோடொன்று உரசி சரசரவென்ற சப்தம். மேற்கில் செவ்வானம் கருத்து, கார்மேகங்கள் நகர்ந்து வந்தன. வயல் வரப்புகளில் வெள்ளைக் கொக்குகள் பறந்தன. மண் வாசனை—முதல் மழைக்கு முந்தைய மண் வாசனை—காற்றில் கனமாக, இனிப்பாக, உப்பாக. பம்பு செட் ரூம் கால்வாய்க்கரையோரமிருந்த சின்ன கான்கிரீட் குடில். ஒற்றைக் கதவு, ஒரு சின்ன ஜன்னல், மேற்கூரை டின் ஷீட்டால் வேயப்பட்டு, இரண்டு இடத்தில் நீல தார்பாலின் விரிசல் ஒட்டியிருந்தது. உள்ளே, டீசல் மோட்டார் பம்ப்—பச்சை வர்ணம் மங்கிய, எண்ணெய் கசிவுடன்—மோட்டாரின் சத்தம் டக் டக் டக் என்று தாளமாக எதிரொலிக்க, டீசல் புகை உள்ளே சுழன்றது. ஒரு மூலையில் வைக்கோல் சாக்கு, இன்னொரு மூலையில் இரும்புக் கம்பிகள், அரிவாள், பிளாஸ்டிக் காலி பாட்டில்கள். தரை ஈரமாக, சேற்றுக் கறையுடன். டீசலின் கார வாசனை, வியர்வை, மண், பழைய சாக்குகளின் தூசி—எல்லாம் கலந்து அந்த அறைக்குள் ஒரு மாதிரி மணம். ரா...

நிலா இது என் வாழ்வில் நடந்த கதை  நான் ரவி. வயசு நாப்பத்திரெண்டு. சென்னைல இருந்து ஒரு எக்ஸ்போர்ட் பிசினஸ் பண்றேன். சிங்கப்பூர் போறது எனக்குப் புதுசு இல்ல—மாசத்துக்கு ரெண்டு மூணு தடவையாவது இந்த வழியா வருவேன். ஆனா இந்தத் தடவை நடந்தது... அது வேற லெவல். இது நான் என் நண்பன்கிட்ட கூட சொல்ல முடியாத கதை. ஆனா உன்கிட்ட சொல்றேன், ஏன்னா இது நடந்தது உண்மை. சாங்கி ஏர்போர்ட். தெரியுமா? உலகத்துலயே அழகான ஏர்போர்ட்னு சொல்லுவாங்க. ஆர்க்கிட் பூக்கள் எங்கேயும்—தொட்டுத் தொங்குற மாதிரி, பெரிய பெரிய டிஸ்பிளேல, பச்சை பச்சையா, ஊதா நிறத்துல, மஞ்சள் புள்ளிகளோட. கார்பெட் எல்லாம் மெத்துனு, காலடி சத்தம் கேக்கவே கேக்காது. ஏசி குளுகுளுனு, ஆனா வெளியே டிராபிக்கல் காத்து வீசுறதைக் கண்ணாடி சுவத்துக்கு அப்பால பார்க்க முடியும். எங்கே பார்த்தாலும் டியூட்டி ஃப்ரீ கடைகள், பர்ஃப்யூம் வாசனை, காபி ஷாப்ல இருந்து வர்ற எஸ்பிரெஸ்ஸோ மணம், கூடவே ஜெட் ஃப்யூல் வாடை—கலந்து ஒரு தனி மணம். அது சாங்கி மணம். நான் அன்னைக்கு நைட் ஃப்ளைட்ல வந்தேன். மும்பைல இருந்து சிங்கப்பூர் ஏர் லைன்ஸ். லேயோவர் ஆறு மணி நேரம். அப்புறம் சென்னைக்கு கனெக்டிங் ஃப்...

 [டிசம்பர் 17, 2024. விழுப்புரம் ரயில் நிலையம், தமிழ்நாடு. நள்ளிரவு 1:35.] குளிர் காற்று பிளாட்பாரத்தை வருடியது. விழுப்புரம் ஜங்ஷனின் மூன்றாம் நம்பர் பிளாட்பாரம் வெறிச்சோடிக் கிடந்தது. மேற்கூரையின் டியூப் லைட்கள் நீலவெளிச்சத்தில் பெஞ்சுகளை மினுக்கின. ஒரு பழைய டீக்கடை எஃகு ஷட்டர் இறக்கி மூடியிருந்தது. தூரத்தில் எங்கோ சரக்கு ரயிலின் ஹார்ன்—நீண்ட, ஏக்கமான ஊளை. டீசல் புகை, துரு, கிரியோசோட் கிரீஸ்—ரயில் நிலையங்களின் நிரந்தர வாடை—காற்றில் கனத்திருந்தது. அனன்யா காலை 11:30க்கே வந்திருந்தாள். மதுரை பாஸஞ்சர் முதலில் மூன்று மணி நேரம் தாமதம். பிறகு ஐந்து மணி நேரம். இப்போது அறிவிப்புப் பலகையில் சிவப்பு எழுத்துக்கள் மாறி மாறி ஒளிர்ந்தன: "ரயில் எண் 56789 - தாமதம் - வருகை 3:45 AM என எதிர்பார்க்கப்படுகிறது." இன்னும் ரெண்டு மணி நேரமா... இந்தக் குளிர்ல செத்துப் போவேன்... அனன்யா பெஞ்சில் கால்களை மடக்கி உட்கார்ந்திருந்தாள். இருபத்திரெண்டு வயசு. கோயம்புத்தூரில் கல்லூரி முடித்து, முதல் வேலைக்காக மதுரை போகிறாள். ஒரு சின்ன டிராவலிங் பேக், ஒரு கைப்பை. கூந்தல்—கருமையான, எண்ணெய் பசையுடன் கூடிய நீண்ட ஜடை...

ஜூலை 24, 2026. மதுரை, தமிழ்நாடு. இரவு 10:20.] வீடு முழுவதும் அமைதி குடிகொண்டிருந்தது. ஹாலில் இருந்த பழைய ஊஞ்சல் காற்றில்லாமல் அசையாது நின்றது. சமையலறையில் வெங்காயச் சம்மந்தி வாசம் இன்னும் மங்கலாக மிதந்தது. சுவரில் ஒட்டியிருந்த கடிகாரம் மட்டும் தன் டிக்-டிக் தாளத்தை மாற்றாமல் கொடுத்துக்கொண்டிருந்தது. பவித்ரா படுக்கையில் புரண்டு படுத்தாள். உடம்பு முழுக்க ஒரு வித வெப்பம், பகல் முழுக்க ஊர்சுற்றிய களைப்பு, கூடவே ஒரு புதுவித பரபரப்பு. தூக்கம் வர மாட்டேங்குதே... அவள் எழுந்து உட்கார்ந்தாள். ஜன்னல் வழியே தெரு விளக்கின் மஞ்சள் ஒளி அறையில் நீண்ட நிழல்களை வரைந்தது. பவித்ராவின் உடல் வியர்க்க வியர்க்க பட்டுப் புடவை சுருங்கி ஒட்டியிருந்தது. முப்பத்திரண்டு வயசான அவள் உடல் பூரணமானது—தோள்கள் கனமாக, மார்பகங்கள் அடர்த்தியாக, இடுப்பு வளைந்து. இந்த இரவின் அமைதியில் ஏதோ ஒன்று இருந்தது, ஒரு வித அழைப்பு. குளியலறை. வீட்டின் பின்புறம் இருந்த அந்த சின்ன குளியலறை—கருங்கல் தரை, பச்சைப் பாசியின் மெல்லிய கோடுகள், மூலையில் ஒரு பெரிய செப்புப் பானை. அங்கே போய் குளிக்க வேண்டும். இந்த ஒட்டும் உடம்பைக் கழுவ வேண்டும். ஆனால்...

 அந்த ரயில் பயணத்தை என் வாழ்க்கையில மறக்கவே முடியாதுடி, ஸ்வேதா! இப்போ நினைச்சாலும் என் உடம்பெல்லாம் ஒரு மாதிரியா சிலுத்துக்கிட்டு, பூலை துடிக்க ஆரம்பிச்சுடுது. அப்போ நான் சென்னைல இருந்து மதுரைக்குப் போயிட்டு இருந்தேன். ஒரு முக்கியமான ஆபீஸ் மீட்டிங். அதான் ஃபர்ஸ்ட் கிளாஸ் ஏசி டிக்கெட் எடுத்திருந்தேன். எப்பவுமே நான் தனியாதான் டிராவல் பண்ணுவேன். புக் படிக்கிறது, பாட்டு கேட்கிறதுன்னு என் பாட்டுக்கு இருப்பேன். ஆனா, இந்த பயணம் அப்படியில்லை. நான் கம்பார்ட்மென்ட்ல ஏறி, என் சீட்டை தேடினேன். எனக்குப் பக்கத்து சீட்ல ஒரு ஆம்பள உட்கார்ந்திருந்தான். அவனைப் பார்த்ததும் என் கண்ணு அப்படியே ஒரு நிமிஷம் நின்னுடுச்சு. நல்ல உயரம், மாநிறம், நல்லா கட்டுமஸ்தான உடம்பு. ஒரு வெள்ளை கலர் சட்டை, ஜீன்ஸ் பேண்ட்னு சாதாரணமாத்தான் இருந்தான். ஆனா, அவன் கண்ணுல ஒருவித கவர்ச்சி, உதட்டுல ஒரு சின்ன புன்னகை. ஹேர் ஸ்டைல் எல்லாம் நல்லா ஸ்டைலா பண்ணி, மீசை தாடி எல்லாம் ஒரு மாதிரி ட்ரிம் பண்ணி, செம ஸ்மார்ட்டா இருந்தான். 'அடடே! இந்த மாதிரி ஒரு பிகர் கூடவா நாம இன்னைக்கு டிராவல் பண்ணப் போறோம்?'ன்னு என் மனசுக்குள்ள ஒருவித குறு...

"டேய் மச்சி கோபால்! இன்னைக்கு நைட் ஒரு மாதிரியா இருக்குடா. ஒரு புக் கூட விழ மாட்டேங்குது. இந்த ராப்பிடோ ஓட்டி ஓட்டி உடம்பெல்லாம் வலிக்குதுடா," நான் என் ஃபிரெண்ட் கோபால் கிட்ட போன்ல சொல்லிட்டு இருந்தேன். சாயங்காலம் ஆறு மணி இருக்கும். வெயில் கொஞ்சம் குறைஞ்சிருந்தாலும், சென்னையோட புழுக்கம் குறையவே இல்லை. அப்போதான் என் போன்ல 'டிங் டிங்'னு ஒரு சவுண்ட். ஒரு புதிய புக் வந்திருந்தது. "அட, ஒரு புக் வந்துருக்குடா! சரி, நான் அப்புறம் பேசுறேன்,"ன்னு சொல்லிட்டு போனை வச்சேன். ஸ்கிரீன்ல பார்த்தா, 'வித்யா'ன்னு ஒரு பேர். பிக்அப் பாயிண்ட் ஒரு பெரிய அப்பார்ட்மென்ட். டிராப் பாயிண்ட் ஒரு தனி வீடு, கொஞ்சம் உள்ள தள்ளி இருந்தது. சரி, வழக்கம் போல ஏதோ ஒரு பொண்ணு, பையன்னு நினைச்சு வண்டியை ஸ்டார்ட் பண்ணி கிளம்பினேன். அப்பார்ட்மென்ட் வாசல்ல போய் நின்னதும், ஒரு அஞ்சு நிமிஷத்துல ஒருத்தங்க வந்தாங்க. நான் அவங்களை பார்த்ததும் அப்படியே ஒரு நிமிஷம் உறைஞ்சு போய்ட்டேன். அடடா! இது ஆண்டியா, இல்ல தேவதையா? ஒரு முப்பத்தி அஞ்சு வயசு இருக்கும். நல்ல கலரு, நல்லா கொழு கொழுன்னு உடம்பு. ஒரு லைட் ...