அன்றைய சாயங்காலம், நகரத்தின் ஆரவாரம் அடங்கத் தொடங்கியிருந்தது. அர்ஜுனும் நிலாவும் அவளுடைய சிறிய வீட்டின் பால்கனியில் அமர்ந்திருந்தார்கள். காற்றில் மல்லிகை வாசம் கலந்து வந்தது. நிலா, அர்ஜுனின் தோளில் சாய்ந்தாள். அவளுடைய விரல்கள், அவனின் சட்டையின் விளிம்பில் மெதுவாகத் தடவின. "என்ன யோசிக்கிற?" அர்ஜுன், நிலாவின் தலையை மெதுவாகத் தட்டினான். "நம்ம காதல்தான்." நிலா குரல் தணித்தாள். "சில சமயம் பயமா இருக்கு." "பயமா? ஏன்?" அர்ஜுன் அவளைத் தன் பக்கம் திருப்பினான். அவளின் கண்களில் ஒருவித தயக்கம் தெரிந்தது. "இவ்வளவு நெருக்கம்... இதுக்கு அப்புறம் என்ன?" அவள் பார்வை விலகியது. பால்கனிக்கு வெளியே தெரிந்த இருண்ட மரங்களை வெறித்துப் பார்த்தாள். அர்ஜுன் அவளின் கைகளை எடுத்தான். "என்ன நிலா சொல்ற?" "உடலுறவு பற்றி யோசிக்கிறேன்." அவள் மெதுவாகச் சொன்னாள். "நம்ம ரெண்டு பேரும் இதுபத்தி பேசுனது இல்லையே." அர்ஜுன் ஒரு கணம் அமைதியானான். அவளின் வார்த்தைகள் எதிர்பாராதவை. ஆனால், தவிர்க்க முடியாதவை. "ஆமாம், பேசினது இல்ல....
படைத்தல் தொடங்கும் முன்னே காமம் தோன்றிவிட்டது. படைத்தலுக்கான முதல் விதியே காமம்