நிலாதிரா

  அன்றைய சாயங்காலம், நகரத்தின் ஆரவாரம் அடங்கத் தொடங்கியிருந்தது. அர்ஜுனும் நிலாவும் அவளுடைய சிறிய வீட்டின் பால்கனியில் அமர்ந்திருந்தார்கள். காற்றில் மல்லிகை வாசம் கலந்து வந்தது. நிலா, அர்ஜுனின் தோளில் சாய்ந்தாள். அவளுடைய விரல்கள், அவனின் சட்டையின் விளிம்பில் மெதுவாகத் தடவின. "என்ன யோசிக்கிற?" அர்ஜுன், நிலாவின் தலையை மெதுவாகத் தட்டினான். "நம்ம காதல்தான்." நிலா குரல் தணித்தாள். "சில சமயம் பயமா இருக்கு." "பயமா? ஏன்?" அர்ஜுன் அவளைத் தன் பக்கம் திருப்பினான். அவளின் கண்களில் ஒருவித தயக்கம் தெரிந்தது. "இவ்வளவு நெருக்கம்... இதுக்கு அப்புறம் என்ன?" அவள் பார்வை விலகியது. பால்கனிக்கு வெளியே தெரிந்த இருண்ட மரங்களை வெறித்துப் பார்த்தாள். அர்ஜுன் அவளின் கைகளை எடுத்தான். "என்ன நிலா சொல்ற?" "உடலுறவு பற்றி யோசிக்கிறேன்." அவள் மெதுவாகச் சொன்னாள். "நம்ம ரெண்டு பேரும் இதுபத்தி பேசுனது இல்லையே." அர்ஜுன் ஒரு கணம் அமைதியானான். அவளின் வார்த்தைகள் எதிர்பாராதவை. ஆனால், தவிர்க்க முடியாதவை. "ஆமாம், பேசினது இல்ல....

 எனது தோழியை விடவும் எனக்கு நெருக்கமானவள் அவள் எனது வீட்டின் அருகினிலே அவளுடைய மனையும் அமைந்திருந்தது. இது நாங்கள் எதிர்பார்த்து இருந்தது இல்லை. பிறப்பின் விதி இங்கு இருந்து எங்களை பயணிக்க வைக்கிறது. எங்கள் வீட்டில் நான் ஒருத்தியே இன்னிமொரு பிள்ளைப் பெற்றுக் கொண்டால் பாசம் பகிர வேண்டியிருக்குமென்று எனது தாய் தந்தையர் எனக்கு தம்பியோ, தங்கையோ வேண்டாம் என்று என்னிடம் கேட்காமலயே முடிவு செய்துக் கொண்டனர்.  எனக்கு சில வேளைகளில் ஒருவர் உடனிருந்திருந்தால் நன்றாயிருக்கும் மென்று தோன்றும். என்னுடைய பத்தாவது வயதில் நான் எனது அம்மாவிடம் கேட்டேன் ஏன்மா இனி எனக்கு தம்பி பாப்பா பெத்து தரமாட்டியா என்று அம்மா சிரித்துக் கொண்டே உங்க அப்பாவிடம் கேள் என்றாள்.  நான் அம்மாவிடம் சொன்னேன் நீ தான பெற்று எடுக்க போகிறாய், நான் ஏன் அப்பாவிடம் கேட்க வேண்டுமென்று! அம்மா அதன் பின் என்ன நினைத்தாள் என்று தெரியவில்லை பதில் கூறாமல் எனது தலையை அவள் மடியில் சாய்த்துக் கொண்டு எனக்கு பேன் பார்க்க ஆரம்பித்தாள்.  நானும் அவளை தொந்தரவு செய்யாமல் அன்று தூங்கிவிட்டேன். அப்பாவிடம் எனக்கு கேட்க தோன்றவில்லை ஏனோ! ஆ...

ஒரு சிறிய கிராமத்தில், சரண்யா என்ற இளம் பெண் வசித்தாள். அவளுக்குப் பெரும்பாலும் இயற்கையையும், பிராணிகளையும் காதலிப்பது மகிழ்ச்சி அளிக்கிறது. ஒருநாள் காலை, சூரியன் உதிக்க ஆரம்பித்தபோது, சரண்யா தனது தோட்டத்துக்குப் போனாள். அவளின் தோட்டத்தில் பச்சைக்காய், பழங்கள், மற்றும் மலர்கள் நிறைந்திருந்தன. அவள் விவசாயம் செய்வதை மிகவும் ஆர்வமாக பார்த்தாள். அந்தப் பகலில், சரண்யா தனது தோட்டத்தில் விளைந்த காய்கறிகளைத் திரட்டி, ஒரு சிறிய பந்தலை அமைத்து விற்கத் தொடங்கினாள். அங்கு ஒரு கருப்பு பூனை இருந்தது. அது எப்போதும் சரண்யாவின் பின் தொடரும். சரண்யா அதை அன்புடன் "கருப்பி" என அழைத்தாள். கருப்பி, அவளது உணவுகளைப் பகிர்ந்து கொள்ளும் போது எப்போதும் அருகிலேயே இருக்கும். ஒரு மாலை, சரண்யா பசுமை நிலத்தில் ஒரு மசாலா பால் செய்முறைத் தயாரித்து, அதை சாப்பாட்டுடன் சேர்த்தாள். அவள் பொங்கலின் சுவையை நுகர்ந்து பார்த்துக் கொண்டிருந்தபோது, கருப்பி அருகே வந்து, அவளைப் பார்க்கத் தொடங்கியது. சரண்யா சிறிது சோறை எடுத்துக் கொண்டு, கருப்பிக்குக் கொடுத்தாள். கருப்பி மகிழ்ச்சியுடன் அதை உணர்ந்தது. அந்தச் சிறிய பந்தலின் அர...