நிலாதிரா

ஜூலை 24, 2026. மதுரை, தமிழ்நாடு. இரவு 10:20.] வீடு முழுவதும் அமைதி குடிகொண்டிருந்தது. ஹாலில் இருந்த பழைய ஊஞ்சல் காற்றில்லாமல் அசையாது நின்றது. சமையலறையில் வெங்காயச் சம்மந்தி வாசம் இன்னும் மங்கலாக மிதந்தது. சுவரில் ஒட்டியிருந்த கடிகாரம் மட்டும் தன் டிக்-டிக் தாளத்தை மாற்றாமல் கொடுத்துக்கொண்டிருந்தது. பவித்ரா படுக்கையில் புரண்டு படுத்தாள். உடம்பு முழுக்க ஒரு வித வெப்பம், பகல் முழுக்க ஊர்சுற்றிய களைப்பு, கூடவே ஒரு புதுவித பரபரப்பு. தூக்கம் வர மாட்டேங்குதே... அவள் எழுந்து உட்கார்ந்தாள். ஜன்னல் வழியே தெரு விளக்கின் மஞ்சள் ஒளி அறையில் நீண்ட நிழல்களை வரைந்தது. பவித்ராவின் உடல் வியர்க்க வியர்க்க பட்டுப் புடவை சுருங்கி ஒட்டியிருந்தது. முப்பத்திரண்டு வயசான அவள் உடல் பூரணமானது—தோள்கள் கனமாக, மார்பகங்கள் அடர்த்தியாக, இடுப்பு வளைந்து. இந்த இரவின் அமைதியில் ஏதோ ஒன்று இருந்தது, ஒரு வித அழைப்பு. குளியலறை. வீட்டின் பின்புறம் இருந்த அந்த சின்ன குளியலறை—கருங்கல் தரை, பச்சைப் பாசியின் மெல்லிய கோடுகள், மூலையில் ஒரு பெரிய செப்புப் பானை. அங்கே போய் குளிக்க வேண்டும். இந்த ஒட்டும் உடம்பைக் கழுவ வேண்டும். ஆனால்...