இனிய இரவு பாத்ரூமில் நனைந்த பவித்ராவின் பூ....

ஜூலை 24, 2026. மதுரை, தமிழ்நாடு. இரவு 10:20.]

வீடு முழுவதும் அமைதி குடிகொண்டிருந்தது. ஹாலில் இருந்த பழைய ஊஞ்சல் காற்றில்லாமல் அசையாது நின்றது. சமையலறையில் வெங்காயச் சம்மந்தி வாசம் இன்னும் மங்கலாக மிதந்தது. சுவரில் ஒட்டியிருந்த கடிகாரம் மட்டும் தன் டிக்-டிக் தாளத்தை மாற்றாமல் கொடுத்துக்கொண்டிருந்தது. பவித்ரா படுக்கையில் புரண்டு படுத்தாள். உடம்பு முழுக்க ஒரு வித வெப்பம், பகல் முழுக்க ஊர்சுற்றிய களைப்பு, கூடவே ஒரு புதுவித பரபரப்பு.

தூக்கம் வர மாட்டேங்குதே...

அவள் எழுந்து உட்கார்ந்தாள். ஜன்னல் வழியே தெரு விளக்கின் மஞ்சள் ஒளி அறையில் நீண்ட நிழல்களை வரைந்தது. பவித்ராவின் உடல் வியர்க்க வியர்க்க பட்டுப் புடவை சுருங்கி ஒட்டியிருந்தது. முப்பத்திரண்டு வயசான அவள் உடல் பூரணமானது—தோள்கள் கனமாக, மார்பகங்கள் அடர்த்தியாக, இடுப்பு வளைந்து. இந்த இரவின் அமைதியில் ஏதோ ஒன்று இருந்தது, ஒரு வித அழைப்பு.

குளியலறை.

வீட்டின் பின்புறம் இருந்த அந்த சின்ன குளியலறை—கருங்கல் தரை, பச்சைப் பாசியின் மெல்லிய கோடுகள், மூலையில் ஒரு பெரிய செப்புப் பானை. அங்கே போய் குளிக்க வேண்டும். இந்த ஒட்டும் உடம்பைக் கழுவ வேண்டும். ஆனால் அது மட்டுமல்ல... வேறு ஏதோவொரு தேவையும் இருந்தது. அடி வயிற்றில், தொடைகளுக்கு நடுவே, ஒரு கனமான துடிப்பு.

அவள் புடவையை மாற்றினாள்—ஒரு மெல்லிய இரவு உடை, வெள்ளை நிற பருத்தி, அதன் வழியே அவள் உடல் வளைவுகள் மங்கலாகத் தெரிந்தன. கூந்தலை தளர்த்தினாள். கருமையான, நீளமான, சுருள் முடி—மல்லிகைப்பூ வாசம் இன்னும் மங்கலாக இருந்தது, அதனடியில் வியர்வையின் உப்பு மணம்.

குளியலறைக்குப் போகும் குறுகிய பாதை. தரையில் குளிர்ந்த ஓடுகள். பவித்ராவின் வெற்றுக் கால்கள் மென்மையாக அடியெடுத்து வைத்தன. நடையில் கொலுசு இல்லை, ஆனால் அவள் தொடைகள் ஒன்றோடொன்று உரசும் மெல்லிய சப்தம்—ஸ்ஸ்ஸ்—அவளுக்கு மட்டுமே கேட்டது.

யாரும் விழிச்சிட மாட்டாங்க. எல்லாரும் நல்லா தூங்குறாங்க.

கதவை மெல்லத் திறந்தாள். குளியலறையின் கருங்கல் தரை குளிர்ந்திருந்தது. ஜன்னல் வழியே நிலவின் வெள்ளி ஒளி கொட்டியிருந்தது—விளக்கு தேவையில்லை. ஒரு மூலையில் செப்புப் பானை நிறைந்த தண்ணீருடன், அதன் மேற்பரப்பில் நிலவின் பிம்பம் நடுங்கியது. மூலையில் ஒரு மரப்பலகை, அதில் பச்சை மிளகு சோப்பு, சீயக்காய்த் தூள், ஒரு பிளாஸ்டிக் மக்.

பவித்ரா கதவைச் சாத்தினாள். தாழிடவில்லை—யாரும் வரமாட்டாங்க.

அவள் முதலில் தன் இரவுடையைக் கழற்றினாள். பருத்தித் துணி சரசரத்து கீழே விழுந்தது. நிலவொளியில் அவள் உடல் பொன்நிறமாக மின்னியது. மார்பகங்கள்—வட்டமான, கனமான, கருங்காம்புகள் இறுகி நின்றன. இடுப்பின் வளைவு, அடிவயிற்றின் மென்மை, தொடைகளின் தடிப்பு. அவள் கைகள் தன்னாலேயே மார்பகங்களைத் தொட்டன—மெதுவாக, தன் உடலை முதன்முதலாகக் கண்டது போல.

"ம்..."

மழைநீர் மாதிரி குளிர்ந்த தண்ணீர். செப்புப் பானையிலிருந்து மக் நிறைத்து, தலை மேல் ஊற்றினாள். நீர் அவள் கூந்தலில் இறங்கி, முகத்தில் வழிந்து, கழுத்தில் குளிர்ந்து, மார்பகங்களுக்கு இடையில் பாய்ந்தது. சல்... சல்... ஒவ்வொரு மக்கும். அவள் கண்கள் மூடின.

ஆ... என்ன ஒரு நிம்மதி...

சோப்பு. பச்சை மிளகின் வாசம்—காரமான, புத்துணர்ச்சி தரும். கைகளில் நுரை வந்தது. அவள் கழுத்தில் தேய்க்க ஆரம்பித்தாள். வட்டங்களாக. மெதுவாக. நுரை மார்பகங்களுக்கு இறங்கியது. விரல்கள் காம்புகளைச் சுற்றி வட்டமிட்டன. முதலில் சாதாரணமாக. பின்... மெதுவாக.

"ஆ... ஆ..."

குளிக்கும்போது இப்படி... யாருக்கும் தெரியாது...

அவள் விரல்கள் காம்புகளைப் பிடித்தன—லேசாக முதலில், பின் அழுத்தமாக. வலி இல்லை. அதற்குப் பதில் ஒரு மின்சாரம், அடிவயிற்றின் அடிவரை பாய்ந்தது. அவளுக்குப் பிடித்திருந்தது. மிகவும் பிடித்திருந்தது.

தண்ணீர் மீண்டும். இந்த முறை மார் மேல் மட்டும். நுரை கழுவப்பட்டது, ஆனால் விரல்கள் தொடர்ந்தன. இப்போது வயிற்றில்—தொப்புளைச் சுற்றி, பின் அதன் உள்ளே மெல்ல விரல் நுழைத்து. அடி வயிற்றுத் தசைகள் சுருங்கின.

"ம்ம்..."

இன்னும் கீழ... இன்னும்...

கை நகர்ந்தது. தொடைகளுக்கு நடுவே. அங்கே ஈரம்—சோப்பு நீர் மட்டுமல்ல. ஒரு புதுவித ஈரம், சூடான, பிசுபிசுப்பான. விரல்கள் மெதுவாக அந்த இடத்தைத் தொட்டன. முடிகள்—சுருள், அடர்த்தி—நனைந்திருந்தன. உதடுகள்—அந்தரங்க உதடுகள்—பூத்திருந்தன, வீங்கியிருந்தன.

"ஆ... ஆஆ..."

நடுவிரல் மெதுவாக இடுக்கில் நுழைந்தது. ஈரத்தை வழியாக்கி, மேலும் கீழுமாக நகர்ந்தது. ஒவ்வொரு உரசலும் ஒரு அலை. பவித்ரா சுவரில் சாய்ந்தாள். கருங்கல் குளிர்ந்திருந்தது. அவள் மூச்சு வேகமானது. வாய் பிரிந்தது.

"ம்... அங்க... அங்க..."

விரல் ஒரு புள்ளியைக் கண்டுபிடித்தது—ஒரு சின்ன முடிச்சு, வீங்கிய, உணர்வுகளின் மையம். அதை அழுத்தினாள். உடல் முழுக்க ஒரு வெள்ளம்.

இது... இது தப்பா? இல்ல... யாருக்கும் தெரியாது... என் உடம்பு... என் இன்பம்...

விரல்கள் வேகம் கூட்டின. இரண்டு விரல்கள் இப்போது—ஒன்று முடிச்சை வட்டமிட, இன்னொன்று கீழே, ஈரத்துவாரத்தின் விளிம்பில். துளை சுருங்கி விரிந்தது, விரலை வரவேற்பது போல. அவள் ஒரு விரலை உள்ளே நுழைத்தாள்.

"ஆ...!"

உட்புறம் சூடாக, இறுக்கமாக, நெளிவதாக இருந்தது. விரல் நகர்ந்தது—வெளியே, உள்ளே, வெளியே, உள்ளே. மறு கை மார்பகத்தைப் பிடித்தது, காம்பை நெறித்தது. அவள் இடுப்பு தாளமாக அசைந்தது. குளியலறையின் சுவரில் அவள் முதுகு தேய்ந்தது.

"ஆ... ஆ... ஆ...!"

வேகம் கூடியது. தண்ணீர், வியர்வை, பெண்மைச் சுரப்பு—அனைத்தும் கலந்து ஒரு கஸ்தூரி வாசம். நிலவு அவள் மேனியில் வெள்ளியிழைத்தது. வெளியே ஒரு நாய் ஊளையிட்டது. பவித்ராவின் உலகம் சுருங்கி, அந்த ஒற்றை உணர்வின் மேல் குவிந்தது.

வருது... வருது... வருது...!

உச்சகட்டம் ஒரு பூகம்பம் போல வந்தது. பவித்ரா தன் கையைக் கவ்விக்கொண்டு, வாய்விட்டு அலறுவதைத் தடுத்தாள். அவள் உடல் வில்லென வளைந்தது, கால்கள் நடுங்கின, உட்புறம் விரலைச் சுற்றி துடித்தது—ஒன்று, இரண்டு, மூன்று, நான்கு தடவைகள். ஒரு ஒலி—ம்ம்ஹ்!—அடக்கப்பட்ட கதறல்.

பின் நிசப்தம்.

ஸ்ஸ்ஸ்... ஸ்ஸ்ஸ்... ஸ்ஸ்ஸ்...

பவித்ரா கீழே அமர்ந்திருந்தாள். கருங்கல் தரையில், கால்களை மடக்கி, தலையைச் சுவரில் சாய்த்து. மூச்சு மெதுவாக இயல்புக்குத் திரும்பியது. உடம்பு முழுக்க ஒரு மந்தமான துடிப்பு. கையில் இன்னும் தன் வாசம்.

அவள் மெதுவாக எழுந்தாள். மக் நிறைத்து, முழு உடம்பிலும் தண்ணீரை ஊற்றினாள். இந்த முறை உண்மையான சுத்தம். மீதமிருந்த நுரை, வியர்வை, பாவம்—அனைத்தும் கழுவப்பட்டன. புது தண்ணீர் குளிர்ந்திருந்தது. அவள் சருமம் சில்லிட்டது.

சுத்தமான துண்டு—மூலையில் மடித்து வைத்திருந்தது. அதை எடுத்து உடம்பை துடைத்தாள். முதலில் முகம், கழுத்து, மார்பகங்கள்—இப்போது சாந்தமாக, ஒரு புனித கிரியை போல. வயிறு, தொடைகள், கால்கள். ஒவ்வொரு அங்கமும் இப்போது புத்துணர்ச்சியாக, தூய்மையாக.

அவள் அணிந்திருந்த அதே இரவுடையை எடுத்து மீண்டும் உடுத்தினாள். பருத்தி இப்போது குளிர்ந்த சருமத்தில் வெதுவெதுப்பாக இருந்தது. கூந்தலைப் பிழிந்து, தளரப் போட்டாள். குளியலறையின் நிலவொளியில் அவள் முகம் அமைதியாக, திருப்தியாக இருந்தது.

இது என் ரகசியம்... என் இன்பம்... யாருக்கும் தெரியாது...

பவித்ரா கதவை மெல்லத் திறந்து, அறைக்குத் திரும்பினாள். பாதை முன்பு போலவே இருந்தது—குறுகிய, அமைதியான. படுக்கை சூடாக இருந்தது. அவள் அதில் ஏறிப் படுத்து, போர்வையை இழுத்துப் போர்த்தினாள். கண்கள் மூடின.

இப்போது தூக்கம் வரும்.

கடிகாரம் தொடர்ந்தது—டிக், டிக், டிக். வெளியே ஒரு சின்னக் காற்று வீசியது. ஊஞ்சல் மெதுவாக அசைந்தது. பவித்ராவின் உதடுகளில் ஒரு மெல்லிய புன்னகை, அவள் கனவுகளில் நுழைந்துகொண்டிருந்தது.