நிலா இது என் வாழ்வில் நடந்த கதை
நான் ரவி. வயசு நாப்பத்திரெண்டு. சென்னைல இருந்து ஒரு எக்ஸ்போர்ட் பிசினஸ் பண்றேன். சிங்கப்பூர் போறது எனக்குப் புதுசு இல்ல—மாசத்துக்கு ரெண்டு மூணு தடவையாவது இந்த வழியா வருவேன். ஆனா இந்தத் தடவை நடந்தது... அது வேற லெவல். இது நான் என் நண்பன்கிட்ட கூட சொல்ல முடியாத கதை. ஆனா உன்கிட்ட சொல்றேன், ஏன்னா இது நடந்தது உண்மை.
சாங்கி ஏர்போர்ட். தெரியுமா? உலகத்துலயே அழகான ஏர்போர்ட்னு சொல்லுவாங்க. ஆர்க்கிட் பூக்கள் எங்கேயும்—தொட்டுத் தொங்குற மாதிரி, பெரிய பெரிய டிஸ்பிளேல, பச்சை பச்சையா, ஊதா நிறத்துல, மஞ்சள் புள்ளிகளோட. கார்பெட் எல்லாம் மெத்துனு, காலடி சத்தம் கேக்கவே கேக்காது. ஏசி குளுகுளுனு, ஆனா வெளியே டிராபிக்கல் காத்து வீசுறதைக் கண்ணாடி சுவத்துக்கு அப்பால பார்க்க முடியும். எங்கே பார்த்தாலும் டியூட்டி ஃப்ரீ கடைகள், பர்ஃப்யூம் வாசனை, காபி ஷாப்ல இருந்து வர்ற எஸ்பிரெஸ்ஸோ மணம், கூடவே ஜெட் ஃப்யூல் வாடை—கலந்து ஒரு தனி மணம். அது சாங்கி மணம்.
நான் அன்னைக்கு நைட் ஃப்ளைட்ல வந்தேன். மும்பைல இருந்து சிங்கப்பூர் ஏர் லைன்ஸ். லேயோவர் ஆறு மணி நேரம். அப்புறம் சென்னைக்கு கனெக்டிங் ஃப்ளைட். உடம்பு முழுக்க களைப்பு, கண் எரியுது, முதுகு வலிக்குது. ஃபர்ஸ்ட் கிளாஸ்ல வந்ததால கொஞ்சம் ஓகேவா இருந்துச்சு, ஆனாலும் அந்த ஆறு மணி நேரம் எப்படிக் கழியும்னு நினைச்சு பார்த்தேன்.
இன்னும் ஆறு மணி நேரம்... எங்க போய் உட்கார்ந்து கிடக்கப் போறேன்...
டெர்மினல் 3-ல இறங்கினேன். டிராவல் பேக் தோள்ள, பிசினஸ் சூட்கேஸ் கைல. இம்மிகிரேஷன் கிளியர் பண்ணிட்டு, உள்ள வந்தேன். அந்த நேரத்துல கூட ஏர்போர்ட் தூங்கல—சில பயணிகள் நடக்குறாங்க, சில கடைகள் திறந்திருக்கு, தூரத்துல பட்டர்ஃப்ளை கார்டன் இருக்குற பக்கம் ஒரு குடும்பம் போய்கிட்டு இருந்துச்சு.
லவுஞ்ச். அதான் என் வழக்கமான இடம். சில்வர் கிரிஸ் லவுஞ்ச். உள்ள நுழைஞ்சதும்—அமைதி. மெல்லிய ஆர்கெஸ்ட்ரா மியூசிக். வெல்வெட் சோஃபாக்கள். குறைவான ஜனங்கள். ஒரு மூலைல போய் உட்கார்ந்தேன். ஒரு காபி ஆர்டர் பண்ணேன். கண்ணை மூடினேன்.
அப்பதான்...
"எக்ஸ்கியூஸ் மீ, இந்த சீட் ஃப்ரீயா?"
குரல். பெண் குரல். லேசான தமிழ் வாடையுடன், சிங்கப்பூர் ஆங்கிலம் கலந்த கலவை. கண்ணைத் திறந்து பார்த்தேன்.
முன்னால நின்னா... ஒரு மச்சான்.
இல்ல, பொய் சொல்லல. நான் நெறைய ஏர் ஹோஸ்டஸ்களைப் பார்த்திருக்கேன்—என் பிசினஸ்ல ஃப்ளைட் இல்லாம எதுவும் நடக்காது. ஆனா இவள்... வேற மாதிரி.
சிங்கப்பூர் ஏர் லைன்ஸ் யூனிஃபார்ம்—அந்த ஐகானிக் சாரோங் கெபாயா. இடுப்புல இறுக்கமா ஒட்டிக்கிட்ட பட்டிக் பிரிண்ட் பாவாடை—நீலமும் சிவப்பும் ஆரஞ்சும் கலந்த டிசைன். மேலே அதே நிறத்துல நீளமான கை, கழுத்து வரை மூடின மெல்லிய செட்-இன் பிளவுஸ், உடம்போட ஒட்டின மாதிரி. ஆனா அவள் உடம்பு... அந்த யூனிஃபார்ம் அவளை மட்டும் ஏன் இப்படி ஹைலைட் பண்ணுதுன்னு நினைச்சேன்.
கூந்தல்—கருமையான, ரவிக்கை பட்டு மாதிரி பளபளப்பு, டைட்டான ப்ரொஃபெஷனல் பன். ஆனா காதுக்கு முன்னால ரெண்டு சுருள் முடி விடுபட்டு கன்னத்தைத் தொட்டுகிட்டு இருந்துச்சு. முகம் ஓவல் வடிவம், கொஞ்சம் கூர்மையான தாடை, உயர்ந்த கன்ன எலும்புகள். நிறம் கோதுமை—தமிழ்ப் பொண்ணு மாதிரி இருந்தாலும், சிங்கப்பூர் வாசம் அவள் சருமத்துல ஒரு பளபளப்பைக் கொடுத்திருந்துச்சு. உதடுகள் மெல்லியவை அல்ல—நல்லா சதைப்பிடிப்புடன், இயற்கையான இளஞ்சிவப்பு, லேசான லிப் பாம் மினுமினுப்பு. மூக்கு நேராக, மூக்குத்தி இல்ல. கண்கள்—கருமையான, பாதாம் வடிவம், நீண்ட இமைகள், மஸ்காரா. கழுத்து நீண்டு, நரம்பு இல்லாம, மென்மையா.
டேய், மூச்சு விடுடா...
"ஆ... ஆமா, ஃப்ரீதான். தாராளமா உட்காருங்க," நான் சொன்னேன். முட்டாள்தனமா இருந்திருக்கும்னு நினைக்கிறேன்.
அவள் புன்னகைச்சா. பற்கள் வெள்ளையா, நேரா, ஒரு பல் கொஞ்சம் சாய்வா இருந்துச்சு—அதான் இன்னும் அழகு.
"நன்றி. நைட் ஷிஃப்ட் முடிச்சுட்டு, அடுத்த ஃப்ளைட் வரைக்கும் ரெஸ்ட் எடுக்க வந்தேன். கொஞ்ச நேரம் ஓகேவா?"
"ஓ, தாராளமா. நீங்க ஏர் ஹோஸ்டஸா?"
"ம். கவிதா." அவள் கையை நீட்டினா. கைல வெள்ளி வளையல்கள்—மூணு, நான்கு—சின்ன சத்தத்தோட.
"ரவி."
கை குலுக்கினோம். அவள் கை சின்னதா, மிருதுவா, ஆனா விரல்கள் நீளமா—பியானோ வாசிக்கிற மாதிரி. கைகுலுக்கல்லயே, நான் அவள் கையை ரெண்டு செகண்ட் அதிகமா பிடிச்சிருந்தேன். அவள் விடல.
"தமிழா?" நான் கேட்டேன்.
"ஆமா. அப்பா சிங்கப்பூர் தமிழர். அம்மா சென்னை. நீங்க?"
"நான் சென்னை. பிசினஸ் ட்ரிப். மும்பைல இருந்து வரேன்."
"ஓ, சோ சென்னைக்கா? என் ஃப்ளைட் சென்னைக்குதான்!" அவள் கண்கள் விரிஞ்சது. "இது என் கனெக்டிங் ஃப்ளைட். இப்பதான் ஷிஃப்ட் முடிஞ்சு. உங்களோட அதே ஃப்ளைட்ல நானும் வரேன்!"
இவளோட அதே ஃப்ளைட்... அடுத்த ஆறு மணி நேரம்...
"சூப்பர். சோ... அப்ப நாம கொஞ்ச நேரம் பேசலாமா?"
அந்த நிமிஷம் கவிதா முகத்துல ஒரு சின்ன மாற்றம். புருவம் சுருங்கி, உதடு சற்றே வளைஞ்சு, கண்கள்ல ஒரு மினுக்கு. இந்த மனுஷன் என்ன கேக்குறார்னு புரியுது...—அவள் மனசுக்குள்ள நினைச்ச மாதிரி இருந்துச்சு.
"ஏன் இல்ல?" அவள் சோஃபால சாய்ந்தா. சாரோங் இடுப்புல இறுகி, அவள் தொடைகளோட சதைப்பிடிப்பு தெள்ளத்தெளிவா தெரிஞ்சுது. அவள் தொடைகள்—ரொம்ப தடிமனோ இல்ல ஒல்லியோ இல்ல, அந்தப் பாவாடைல சரியான பொருத்தம். முழங்கால் மேலே பாவாடை முடிய, கீழே மினுமினுப்பான நிருத் தோல், நீல நரம்புகளின் மெல்லிய வலையோட.
"என்ன குடிக்கிறீங்க?" நான் கேட்டேன்.
"காபி போதும். பிளாக்."
நான் ரெண்டு பிளாக் காபி ஆர்டர் பண்ணேன். காபி வந்ததும், ரெண்டு பேரும் பேச ஆரம்பிச்சோம். முதலில் சின்ன சின்ன விஷயங்கள்—சென்னை எப்படி இருக்கு, சிங்கப்பூர் லைஃப், ஃப்ளைட் அட்டெண்டன்ட் வேலை எப்படி. அவள் பேசும்போது, அவள் வாயை வச்சே பேசல—முழு உடம்பும் பேசிச்சு. கை அசைவுகள், தலை சாய்ப்பு, கண் இமைகளின் மெல்லிய அசைவுகள். ஒவ்வொரு தடவையும் அவள் சிரிக்கும்போது, அவள் மார்பகங்கள்—பிளவுஸுக்குள்ள இறுக்கமா, அடக்கமா கடிவாளம் போட்ட மாதிரி—மெல்ல அசைஞ்சுச்சு.
இந்தப் பொண்ணோட மார்பகங்கள் எப்படி இருக்கும்னு நெனைக்காத...
நெனைச்சேன். நெனைக்காம இருக்க முடியல.
"ரவி... நீங்க என்ன பிசினஸ் பண்றீங்க?"
"எக்ஸ்போர்ட். ஹேண்டிகிராஃப்ட்ஸ். தஞ்சாவூர் பெயிண்டிங், காஞ்சிபுரம் சில்க், அது மாதிரி."
"ஓ! சில்க்!" அவள் திரும்பி, சோஃபால முழங்காலை மடக்கி உட்கார்ந்தா. பாவாடை முழங்காலுக்கு மேலே ஏறி, தொடைகளோட முன்புறம் வெளிப்பட்டுச்சு. மினுமினுப்பான தோல், தசை இறுக்கம். நான் பார்க்கிறேன்னு தெரியுமா இவளுக்கு?
"எனக்கு காஞ்சிபுரம் சில்க் ரொம்பப் பிடிக்கும். அம்மா சென்னைல இருந்து கொண்டு வருவாங்க. நான் அடுத்த மாசம் சென்னை வர்றப்போ..."
அவள் பேசிக்கிட்டே இருந்தா. நான் கேட்டுக்கிட்டே இருந்தேன். ஆனா என் கண்கள் வேற எங்கேயோ இருந்துச்சு. அவள் கால்கள்ல. கணுக்கால்ல. அவள் அணிஞ்சிருந்த காலணிகள்—கருப்பு பேட்டன்ட் லெதர் பம்ப்ஸ், மூணு இஞ்ச் ஹீல்—கழட்டி வச்சிருந்தா. வெற்றுக் கால்கள் சோஃபால மடக்கி, பாதங்கள் சின்னதா, நகங்கள் வெள்ளை பாலிஷ் போட்டு.
நேரம் போனதே தெரியல. மூணு மணி நேரத்துல, நாங்க ரெண்டு பேரும் ரொம்ப கம்ஃபர்ட்டபிள் ஆகிட்டோம். அவள் என் கிட்ட சொன்னா, எப்பவும் ஃப்ளைட் முடிஞ்சதும் அவ லவுஞ்ச்ல தனியா உட்கார்ந்து ரெஸ்ட் எடுப்பாளாம். இன்னைக்கு என்னை மீட் பண்ணது ஒரு நல்ல மாற்றம்னு. நான் சொன்னேன், எனக்கும் அப்படித்தான்.
"இன்னும் ரெண்டு மணி நேரத்துல போர்டிங்," அவள் சொன்னா.
"ம்."
"ரவி... ஒரு விஷயம் கேக்கட்டுமா?"
"கேளுங்க."
"நீங்க மேரீட் ஆனவரா?"
கேள்வி அப்படியே வந்து விழுந்துச்சு. "இல்ல. ஏன்?"
"அப்போ... நான் கேக்குறது தப்பா இருக்காது."
அவள் மெதுவா, ரொம்ப மெதுவா, அவள் கையை என் தொடைல வச்சா. ஜீன்ஸ் மேல. அவள் விரல் நுனிகள் லேசா அழுத்தின. என் தொடை தசைகள் இறுகின.
"கவிதா..."
"நீங்க விரும்பலன்னா சொல்லிடுங்க. நான் அப்பவே நின்னுப்பேன்."
நான் சொல்லல. மாறாக, நான் அவள் கையைப் பிடிச்சு, என் மடில வச்சேன். அவள் விரல்கள் என்னோட விரல்களோட கோர்த்துக்கிட்டுச்சு.
"இங்க இல்ல," நான் சொன்னேன். "லவுஞ்ச் குளியலறை. அங்க போவோம்."
அவள் தலையாட்டினா.
இருவரும் எழுந்தோம். லவுஞ்ச் உள்ளேயே பெரிய, லக்ஸரி குளியலறைகள் இருந்துச்சு—தனியா, பூட்டு போட முடிஞ்ச மாதிரி. நான் முதல்ல போனேன், அவள் அப்புறம் வந்தா. யாருக்கும் சந்தேகம் வராது.
குளியலறைக்குள்ள நுழைஞ்சதும், கதவைப் பூட்டினேன். வாசனை—சானிடைசர், லிக்விட் சோப், லேசான கிருமிநாசினி வாடை. வெளிச்சம் மென்மையான மஞ்சள். கண்ணாடி சுவர் ஒரு பக்கம், பெரிய மார்பிள் சிங்க், ஷவர் ஒரு பக்கம்.
நான் திரும்பிப் பாக்குறதுக்குள்ள, கவிதா என் கிட்ட வந்து, அவள் வாயை என் வாய்ல வச்சா.
இவ்வளவு தைரியமா?
அவள் உதடுகள் மிருதுவா, ஈரமா, காபியோட கசப்பும் லிப் பாமோட ஸ்ட்ராபெர்ரி மணமும் கலந்து. அவள் நாக்கு என் வாய்க்குள் நுழைஞ்சு, என் நாக்கைத் தேடிச்சு. சூடா, வெல்வெட் மாதிரி. நான் அவள் இடுப்பைப் பிடிச்சேன்—சாரோங் இறுக்கமா, உள்ளே சதை மிருதுவா. அவள் கைகள் என் கழுத்தைச் சுத்தி, இன்னும் ஆழமா முத்தம் கொடுத்தா.
"ம்... ரவி..."
நான் அவளைச் சுவத்துல சாய்ச்சேன். மார்பிள் குளிர்ந்திருந்துச்சு. என் கைகள் அவள் பிளவுஸ் பட்டனைத் தேடின. சின்ன பித்தளை பட்டன்கள்—ஒவ்வொண்ணா கழட்டினேன். பிளவுஸ் திறந்து, உள்ளே வெள்ளை ப்ரா தெரிஞ்சுது. மல்லிகைப்பூ மணம்—லேசான வியர்வையோட கலந்து.
"ப்ரா கழட்டு..." அவள் முனகினா.
நான் பின்புறம் கை போட்டு, கொக்கிகளைத் திறந்தேன். ப்ரா தளர்ந்தது. மார்பகங்கள் விடுபட்டன. முழுமையான, உருண்டையான, சற்றே தொங்கல்—முப்பத்திரெண்டு வயசு மார்பகங்கள். காம்புகள் பெரிசா, கருஞ்சிவப்பா, இறுகி நின்னுச்சு. சுத்தி சின்ன கருமையான புள்ளிகள்.
"அழகு," நான் மூச்சு விட்டேன்.
நான் தலை குனிஞ்சு, ஒரு காம்பை வாயில எடுத்துக்கிட்டேன். நாக்கு சுழல, அவள் முதுகு வளைஞ்சுச்சு.
"ஆ... ம்ம்..."
அவள் கை என் ஜீன்ஸ் முன்புறம் தடவுச்சு. என் சுன்னி கெட்டியா விறைச்சு, ஜீன்ஸை இறுக்கமா நிரப்பியிருந்துச்சு. அவள் விரல்கள் பட்டனைக் கழட்டி, ஜிப்பை இறக்கினா. கை உள்ள நுழைஞ்சு, உள்ளாடையை விலக்கி, என் சுன்னியை வெளிய எடுத்தா.
"ம்... நல்லா இருக்கு..."
அவள் விரல்கள் சுன்னியை அளந்துச்சு—வேர்ல இருந்து நுனி வரை, நுனியில இருந்து வேர் வரை. கட்டைவிரல் மொட்டை வட்டமிட்டுச்சு. முன்தோள் பின்னுக்கு விலகி, மொட்டு வீங்கி, ஈரத்துளி நுனியில முத்தா நின்னுச்சு.
நான் அவள் சாரோங் பாவாடையை இடுப்புல இருந்து கீழ இறக்கினேன். துணி சரசரத்து கீழ விழுந்தது. கருப்பு உள்ளாடை—லேஸ், மெல்லியது, நடுவுல ஈரம் ஒட்டியிருந்துச்சு. நான் மண்டியிட்டு, உள்ளாடையைக் கழட்டினேன்.
அவள் புண்டை—முடிகள் அடர்த்தியா, கருமையா, நேர்த்தியா ட்ரிம் பண்ணப்பட்டு. வெளி உதடுகள் சதைப்பிடிப்பா, வீங்கி. நான் விரல்களால உதடுகளைப் பிரிச்சேன். உள்ளே—இளஞ்சிவப்பு, பளபளப்பு, ரசம் சுரந்து. கிளிட்டோரிஸ் சின்னதா, பட்டாணி அளவு, கெட்டியா வீங்கி.
"இங்க..." அவள் என் தலையை அழுத்தினா.
நான் நாக்கை நீட்டி, கிளிட்டை நக்கினேன். அவள் உடல் அதிர்ந்துச்சு.
"ஆ...!"
நாக்கு கிளிட்டைச் சுத்தி சுழல, அவள் இடுப்பு தாளமா அசைஞ்சுது. ரசம் இனிப்பா, உப்பா, கஸ்தூரி வாசத்தோட. நான் ரெண்டு விரல்களைப் புண்டைக்குள்ள நுழைச்சேன். சூடா, இறுக்கமா, நெளியுற சுவர்கள். விரல்கள் மேலும் கீழுமா நகர, வெளியேறி, உள்ள நுழைய, ஒவ்வொரு முறையும் ஸ்க்வீல்ச்.
"ரவி... வேணும்... இப்போ..."
நான் எழுந்து, அவளைத் தூக்கி, சுவத்துல சாய்ச்சேன். அவள் கால்களை என் இடுப்பைச் சுத்தி வச்சா. என் சுன்னியைப் பிடிச்சு, அவள் புண்டை வாசல்ல வச்சு, மெதுவா உள்ள தள்ளினேன்.
முதல் அங்குலம். இறுக்கம். சூடு.
"ம்..."
முழு நீளமும். அவள் உட்புறம் என் சுன்னியை இறுகப் பிடிச்சுச்சு. நான் மெதுவா அசைய ஆரம்பிச்சேன். வெளியேறி, உள்ள தள்ளி. ஒவ்வொரு முறையும் அவள் முனகல்—"ஆ... ஆ... அங்க..."
நான் வேகம் கூட்டினேன். சுன்னி உள்ள வெளிய நகர, விதைகள் அவள் தொடைகள்ல இடிக்க, சப்தம்—ப்...ப்...ப்...—ஈரமான, தாளமான.
"வருது... வருது..." அவள் கத்தினா.
அவள் புண்டை என் சுன்னியைச் சுத்தி துடிக்க ஆரம்பிச்சுச்சு—மூணு, நாலு, அஞ்சு சுருக்கங்கள். ரசம் கொட்டி, என் தொடைகளை நனைச்சுச்சு.
"இப்ப நான்..." நான் முனகினேன்.
நான் சுன்னியை வெளிய எடுத்து, விதைகளைக் கையால பிடிச்சு, கடைசியா ஒரு முறை அழுத்தி... வெடிச்சேன். விந்து பீச்சிட்டு—ப்... ப்...—அவள் வயித்துல, தொடைகள்ல. வெள்ளையா, கெட்டியா, சூடா. அஞ்சு, ஆறு பீச்சல்கள்.
கவிதா சுவத்துல சரிஞ்சா. நான் தள்ளி நின்னு, மூச்சு வாங்கினேன்.
"வாவ்," அவள் முனகினா. "இது... நல்லா இருந்துச்சு."
"நல்லாவா? சூப்பரா இருந்துச்சு."
இருவரும் சிரிச்சோம். குளியலறைல இருந்த டிஷ்யூ பேப்பரால சுத்தம் பண்ணிக்கிட்டோம். அவள் பிளவுஸ் பட்டனைப் போட்டு, சாரோங்கை அணிஞ்சு, முடியைச் சரி பண்ணினா. நான் ஜீன்ஸை மாட்டினேன்.
"போர்டிங் டைம் ஆகிடுச்சு," அவள் சொன்னா.
"ம்."
நாங்க குளியலறையை விட்டு வெளியே வந்தோம். லவுஞ்ச் இப்போ கொஞ்சம் கூட்டமா இருந்துச்சு. எங்களை யாரும் கவனிக்கல.
"சென்னைல இறங்கினதும்?" நான் கேட்டேன்.
"என் நம்பர் இருக்கு." அவள் ஒரு கார்டை—அவள் பிசினஸ் கார்ட்—என் கையில கொடுத்தா.
"கால் பண்ணுவேன்."
"பண்ணு."
நான் S4 கோச். அவள் க்ரூ ரெஸ்ட் ஏரியா. ஃப்ளைட்ல அவளைப் பார்க்க முடியுமான்னு தெரியல. ஆனா பரவாயில்ல. சென்னைல இறங்கினதும்... இன்னொரு கதை.
இப்போ நான் என் சீட்ல உட்கார்ந்து, இந்த வார்த்தைகளை எழுதிக்கிட்டு இருக்கேன். கவிதா பிசினஸ் கார்ட் என் சட்டைப் பாக்கெட்ல இருக்கு. இன்னும் ஆறு மணி நேரம்.
சென்னை... நாளைக்கு...
கருத்துகள்
கருத்துரையிடுக