அனன்யா ரயில் நிலையத்தில் போர்சைக்குள்

 [டிசம்பர் 17, 2024. விழுப்புரம் ரயில் நிலையம், தமிழ்நாடு. நள்ளிரவு 1:35.]

குளிர் காற்று பிளாட்பாரத்தை வருடியது. விழுப்புரம் ஜங்ஷனின் மூன்றாம் நம்பர் பிளாட்பாரம் வெறிச்சோடிக் கிடந்தது. மேற்கூரையின் டியூப் லைட்கள் நீலவெளிச்சத்தில் பெஞ்சுகளை மினுக்கின. ஒரு பழைய டீக்கடை எஃகு ஷட்டர் இறக்கி மூடியிருந்தது. தூரத்தில் எங்கோ சரக்கு ரயிலின் ஹார்ன்—நீண்ட, ஏக்கமான ஊளை. டீசல் புகை, துரு, கிரியோசோட் கிரீஸ்—ரயில் நிலையங்களின் நிரந்தர வாடை—காற்றில் கனத்திருந்தது.

அனன்யா காலை 11:30க்கே வந்திருந்தாள். மதுரை பாஸஞ்சர் முதலில் மூன்று மணி நேரம் தாமதம். பிறகு ஐந்து மணி நேரம். இப்போது அறிவிப்புப் பலகையில் சிவப்பு எழுத்துக்கள் மாறி மாறி ஒளிர்ந்தன: "ரயில் எண் 56789 - தாமதம் - வருகை 3:45 AM என எதிர்பார்க்கப்படுகிறது."

இன்னும் ரெண்டு மணி நேரமா... இந்தக் குளிர்ல செத்துப் போவேன்...

அனன்யா பெஞ்சில் கால்களை மடக்கி உட்கார்ந்திருந்தாள். இருபத்திரெண்டு வயசு. கோயம்புத்தூரில் கல்லூரி முடித்து, முதல் வேலைக்காக மதுரை போகிறாள். ஒரு சின்ன டிராவலிங் பேக், ஒரு கைப்பை. கூந்தல்—கருமையான, எண்ணெய் பசையுடன் கூடிய நீண்ட ஜடை, அதில் மல்லிகைப்பூவின் மங்கலான வாசம். முகம் மிருதுவான கோடுகளுடன், அகன்ற நெற்றியில் சின்ன கருப்புப் பொட்டு. உடுத்தியிருந்தது ஒரு இறுக்கமான கருப்பு ஸ்வெட்டர்—அவள் மார்பகங்கள் ஸ்வெட்டரை நிரப்பி, முன்புறம் இறுக்கமாக எழுந்து நின்றன. கீழே மஞ்சள் சல்வார்—மெல்லிய பருத்தி, தொடைகளை மூடியிருந்தாலும், குளிரில் காம்புகள் ஸ்வெட்டருக்குள்ளேயே இறுகி, துணியில் தெள்ளத்தெளிவாகத் துருத்து நின்றன. காதில் சின்ன தங்க ஜிமிக்கிகள். கைகள் நடுங்க, விரல்கள் உணர்ச்சியற்றுப் போயிருந்தன.

எதிர் பெஞ்சில், அர்ஜுன்.

இருபத்தெட்டு வயசு. பத்திரிக்கை நிருபர். மதுரையில் ஒரு அரசியல் கேஸ் கவர் செய்யப் போகிறான். முகம் முரட்டுத்தனமாக—சதுர தாடை, மூன்று நாள் ஷேவ் செய்யாத முகத்தில் கரடுமுரடான தாடி முளைகள், தடித்த புருவங்களின் கீழ் கூர்மையான கண்கள். சுருள் முடி நெற்றியில் சரிந்து விழுந்திருந்தது. அணிந்திருந்தது பச்சை ஆர்மி ஜாக்கெட், நீல ஜீன்ஸ், காலில் பழைய ராணுவ பூட்ஸ். தோள்கள் அகன்று, நெஞ்சுத் தசைகள் ஜாக்கெட்டை இறுக்கமாக நிரப்பின. கைகள் பலமாக, நரம்புகள் தெரிந்தன. தோளில் ஒரு பெரிய கேமரா பேக்.

இருவரும் மட்டுமே இந்தப் பகுதியில். தொலைவில் ஒரு குடிகாரன் அட்டைப்பெட்டியில் படுத்துறங்கினான். அதைத் தவிர, நிசப்தம்.

அனன்யா நடுங்கினாள். பற்கள் தெரியும்படி—கடக் கடக்—அவள் கைகளைக் கஃப் செய்து மூச்சு விட்டுக்கொண்டிருந்தாள். மூச்சுப் புகை வெண்மையாக வெளிப்பட்டது. அர்ஜுன் பார்த்துக்கொண்டே இருந்தான். பின் எழுந்து, தன் பேக்கைத் திறந்து ஒரு கம்பளிப் போர்வையை எடுத்தான்—கருப்பும் சாம்பலும் கலந்த கட்டங்கள், பழையது, சின்னது—தோளில் போர்த்தியிருந்த அதே போர்வை.

"எக்ஸ்கியூஸ் மீ."

அனன்யா தலை நிமிர்ந்தாள். கண்கள் பெரிதாக—கருமையான கருவிழிகள், நீண்ட இமைகள்.

"இந்தப் போர்வை... நீங்க வேணும்னா... ரெண்டு பேரும் சேர்ந்து..." அவன் தடுமாறினான். "ரெண்டு மணி நேரத்துக்கு மேல ஆகும். குளிர்ல நடுங்குறீங்க..."

அனன்யா தயங்கினாள். அந்நியன். நள்ளிரவு. வெறிச்சோடிய ரயில் நிலையம். அம்மாவின் குரல் மனசில் எதிரொலித்தது. ஆனால் குளிர்—விரல்கள் மரத்துப் போய், தொடைகள் வெடவெடத்து—அதைவிட பலமாக இருந்தது.

முகத்துல நல்லவர் மாதிரி தெரியுது...

"நன்றி."

அர்ஜுன் அவள் அருகில் வந்து அமர்ந்தான்—ஒரு அடி இடைவெளியுடன். போர்வையை இருவர் மேலும் விரித்தான். போர்வை பெரிதாக இல்லாததால், நெருங்கி உட்கார வேண்டியதாயிற்று. போர்வை கனமாக, பழைய கம்பளி வாசத்துடன்—லேசான புகையிலை, சோப்பு, பழைய பயணங்களின் மணம்—இருவரையும் மூடியது. வெதுவெதுப்பு மெல்லப் பரவ ஆரம்பித்தது. அனன்யாவின் விரல்களில் உணர்ச்சி மீண்டது—முதலில் கூச்சமாக, பின் இதமாக.

"நான் அர்ஜுன்."

"அனன்யா."

முதல் சில நிமிடங்கள் மவுனமாகக் கழிந்தன. இருவரின் மூச்சுகளும் புகையாக வெளியேறி, காற்றில் கலந்தன. பேச்சு மெதுவாகத் தொடங்கியது—கல்லூரி, ஊர், வேலை. ஆனால் போர்வைக்குள், இன்னொரு உரையாடல் நடந்துகொண்டிருந்தது. அனன்யாவின் முழங்கால், போர்வைக்குள் ஒரு சின்ன மலையாகத் துருத்து நின்றது. அர்ஜுனின் விரல்கள் தன் தொடையில் தட்டிக்கொண்டிருந்தன. அவன் கையின் பின்புறம் தற்செயலாக அவள் முழங்காலின் பக்கவாட்டில் உரசியது.

இருவரும் அசையவில்லை.

"சாரி," அவன் முணுமுணுத்தான்.

"பரவால்ல..."

ஆனால் கை நகரவில்லை. உரசல் அங்கேயே இருந்தது—முழங்காலின் மிருதுவான தோலும், அவன் விரல்களின் சொரசொரப்பும். அனன்யாவின் இதயம் வேகமடைந்தது. ரத்தம் காதுகளில் பாய்ந்தது. ஐந்து விரல்களும் அசையாமல் அவள் முழங்காலில் பதிந்திருந்தன. பின், மெதுவாக, அவன் சுண்டு விரல் அசைந்தது—முழங்காலின் வட்ட வடிவைத் தடவியது.

"அனன்யா..."

"ம்?"

"இது தப்பா?"

அவள் பதில் சொல்லவில்லை. ஆனால் அவள் கை—அவளுடைய கை—போர்வைக்குள் நகர்ந்து, அவன் தொடையின் மேல் வைக்கப்பட்டது. ஜீன்ஸின் கரடுமுரடான டெனிம், அதன் கீழே அவன் தொடைத் தசைகள் இறுகின. அர்ஜுனின் மூச்சு வெளியேறியது—ஸ்ஸ்.

இந்தப் பொண்ணு தைரியசாலி...

அவன் விரல்கள் மேலே நகர்ந்தன. முழங்காலிலிருந்து, சல்வாரின் மெல்லிய பருத்தி மடிப்புகளை உரசி, தொடையின் மேல். விரல்கள் மெதுவாக—ஒவ்வொரு நரம்பையும் உணர்வது போல. அனன்யா தன் கீழுதட்டைக் கடித்துக்கொண்டாள். கண்கள் பாதி மூடின. அவன் விரல்கள் தொடையின் உட்புறத்தை நோக்கி நகர்ந்தன—அங்கே சதை மென்மையாக, வெதுவெதுப்பாக இருந்தது. சல்வாரின் துணி மிக மெல்லியதாக இருந்ததால், அவன் அவள் சருமத்தின் வெப்பத்தை நேரடியாக உணர்ந்தான்.

"ம்..." அனன்யாவின் முதல் முனகல்.

அவள் கையும் அசைந்தது. அவன் தொடையின் மேல் வட்டமிட்ட விரல்கள், மேலே நகர்ந்து, ஜீன்ஸின் முன்புறம் இருந்த புடைப்பைத் தேடின. கண்டுபிடித்தன. ஜீன்ஸுக்குள் அவன் சுன்னி அரைகுறை விறைப்புடன்—இன்னும் முழுவதுமாக எழும்பவில்லை, ஆனால் விறைக்க ஆரம்பித்திருந்தது. ஒரு நீண்ட, தடித்த புடைப்பு—அவள் உள்ளங்கை அதன் மேல் பட்டதும், அது துடித்தது.

"நீ..." அவன் கிசுகிசுத்தான்.

"சும்மா..."

அவள் விரல்கள் அந்தப் புடைப்பின் நீளத்தை அளந்தன. ஜீன்ஸுக்கு மேலாகவே, அவள் விரல்கள் மெதுவாக நகர்ந்தன—வேரிலிருந்து நுனி வரை, நுனியிலிருந்து வேர் வரை. சுன்னி மேலும் விறைத்து, ஜீன்ஸை இறுக்கமாக நிரப்பியது. அர்ஜுனின் மூச்சு படபடத்தது. அவன் இடுப்பு தானாகவே முன்னோக்கி அழுந்தியது—அவள் உள்ளங்கையை நோக்கி.

இவ்வளவு பெரிசா இருக்கு...

அவள் கட்டைவிரல் சுன்னியின் நுனியை—ஜீன்ஸ் வழியாகவே—வட்டமிட்டது. அந்த இடம் மற்ற இடங்களைவிடச் சற்று வீங்கி, கெட்டியாக இருந்தது. மொட்டு. முன்தோலுக்கு உள்ளே மறைந்திருக்கும் மொட்டு. அவள் அழுத்த, அர்ஜுனின் உடல் அதிர்ந்தது.

"மெதுவா... சீக்கிரம் வந்துடும்..."

அனன்யா புரிந்துகொண்டாள். ஆனால் கை நகரவில்லை. மாறாக, அவள் விரல்கள் பட்டனைத் தேடின. ஜீன்ஸின் பித்தளை பட்டன்—டக்—விடுபட்டது. ஜிப்—ர்ர்ர்ர்—இறங்கியது. அவள் கை உள்ளே நுழைந்தது. உள்ளாடையின் மெல்லிய பருத்தியைத் தாண்டி, வெற்றுச் சருமத்தைத் தொட்டது.

சூடாக, வெல்வெட் மென்மையுடன், கெட்டியான தசை. அவள் விரல்கள் சுன்னியின் முழு நீளத்தையும் சுற்றின. கட்டைவிரலும் ஆள்காட்டி விரலும் மட்டுமே அதன் சுற்றளவைப் பிடிக்க முடிந்தது—அவ்வளவு தடித்திருந்தது. நீளம் ஏறக்குறைய ஆறு அங்குலம், சற்றே மேல்நோக்கி வளைந்து. முன்தோல் பின்வாங்கி, மொட்டு பாதி வெளிப்பட்டிருந்தது—வெளிறிய சிவப்பு, வீங்கிய, ஈரத்துளி ஒன்று அதன் நுனியில் முத்தாக நின்றது.

"ம்..." அர்ஜுன் தன் உதடுகளை இறுக மூடிக்கொண்டு முனகினான்.

அவள் விரல்கள் சுன்னியை மேலும் கீழுமாக நகர்த்தின. முன்தோல் முன்னும் பின்னுமாகச் சரசரத்தது. நுனியில் இருந்த ஈரத்துளி அவள் விரல்களில் பூசப்பட்டு, சுன்னியை வழுக்கலாக்கியது. நரம்புகள்—நீல நிறத்தில், புடைத்து—சுன்னியின் மேற்புறத்தில் பின்னப்பட்டிருந்தன. ஒவ்வொரு முறை அவள் விரல்கள் கீழிறங்கும்போதும், விதைகள்—இரண்டு பெரிய, கனமான, நீள்வட்ட வடிவ விதைகள்—அவள் மணிக்கட்டில் உரசின. விதைப்பை தோலால் மூடப்பட்டு, குளிரில் சுருங்கி, கெட்டியாக இருந்தது.

இப்போது அர்ஜுனின் விரல்கள் வேகமடைந்தன. அவன் நடுவிரல் சல்வாரின் நடுத் தையலில் அழுத்தியது. துணி நனைந்திருந்தது—வியர்வையல்ல. அவள் ரசம். ஒரு பிசுபிசுப்பான, சூடான ஈரம். அவன் விரல் அந்தத் தையலின் மேல் மேலும் கீழுமாக நகர்ந்தது. ஒவ்வொரு உரசலிலும், ஸ்க்வீல்ச்—மெல்லிய, ஈரமான சப்தம்.

"கழட்டு..." அனன்யா கிசுகிசுத்தாள்.

அவள் தன் இடுப்பை உயர்த்த, அர்ஜுன் சல்வாரின் நாடாவை அவிழ்த்தான். சல்வார் தளர்ந்து, இடுப்பில் இறங்கியது. அவன் கை உள்ளே நுழைந்து, உள்ளாடையை—வெள்ளை பருத்தி, ஈரத்தில் ஒட்டியிருந்த—விலக்கியது. விரல்கள் நேரடியாக அவள் பூண்டைத் தொட்டன.

வெம்மை. ஈரம். முடிகள்—சுருள், அடர்த்தி—நனைந்து ஒரு பொன்னிற முக்கோணமாக ஒழுங்கமைந்திருந்தன. அவன் விரல்கள் முடிகளை விலக்கி, உதடுகளை—பெரிய வெளி உதடுகள், சதைப்பற்றுடன், வீங்கி—விரித்தன. உள்ளே, சிறிய உள் உதடுகள்—மென்மையான, மிருதுவான, பளபளப்பான இளஞ்சிவப்பு—ரசத்தில் நனைந்து பிரகாசித்தன.

"ஆ..." அனன்யாவின் மூச்சு பிடிபட்டது.

அவன் நடுவிரல் உள் உதடுகளைப் பிரித்து, மேலே நகர்ந்தது. அங்கே—ஒரு சின்ன, பட்டாணி அளவு சதைப்பிடிப்பு, இறுக்கமாக, வீங்கி, கெட்டியாக—கிளிட்டோரிஸ் துடித்தது. அவன் கட்டைவிரல் அதை மெதுவாகத் தொட்டதும், அனன்யாவின் உடல் முழுக்க ஒரு மின் அதிர்வு பாய்ந்தது.

"அங்க... ஆ... அங்கதான்..."

அவன் கட்டைவிரல் கிளிட்டை வட்டமிட்டது—மேலிருந்து கீழ், பக்கவாட்டில், மீண்டும் மேல். அனன்யா இடுப்பைத் தானாகவே அசைத்தாள். அவள் கை, பதிலுக்கு, அவன் சுன்னியை வேகமாக இறுக்கமாகப் பிடித்து ஆட்டியது. முன்தோல் பின்னுக்கு விலகி, மொட்டு முழுவதுமாக வெளிப்பட்டது—வெளிறிய ஊதா-சிவப்பு, வீங்கிய, பளபளப்பான. சிறுநீர்த் துவாரத்திலிருந்து இன்னொரு ஈரத்துளி வெளிப்பட்டு, அவள் விரலில் ஒட்டியது.

"இப்ப... கீழ..." அவள் கிசுகிசுத்தாள்.

அவன் நடுவிரல் கிளிட்டிலிருந்து கீழிறங்கி, யோனித் துவாரத்தைக் கண்டுபிடித்தது. சூடான, ஈரமான, இறுக்கமான உள்துளை. விரல் மெதுவாக உள்ளே நுழைந்தது. முதல் கணு வரை. பின் இரண்டாம் கணு. பின் முழு விரலும். உட்புறச் சுவர்கள் அவன் விரலை இறுகப் பற்றின—வெல்வெட் சூடு, நெளியும் தசைகள். அவன் விரலை மெதுவாக வெளியே எடுத்து, மீண்டும் உள்ளே தள்ளினான்.

"ம்... ஆ... ஆ..."

அனன்யா தன் உதடுகளை இறுகக் கடித்துக்கொண்டு, முனகல்களை அடக்க முயன்றாள். அவள் கை அவன் சுன்னியை வேகமாக ஆட்டியது. இப்போது முழு உள்ளங்கையும்—வேரிலிருந்து நுனி வரை, நுனியிலிருந்து வேர் வரை. விதைகள் அவள் மணிக்கட்டில் தாளமாக இடித்தன.

அர்ஜுன் இரண்டாவது விரலைச் சேர்த்தான். இரண்டு விரல்களும் அவள் பூண்டையில் ஆழமாக நுழைந்து, வெளியேறி, மீண்டும் நுழைந்தன. ஸ்க்வீல்ச்... ஸ்க்வீல்ச்...—ஈர சப்தம் போர்வைக்குள் அடங்கியது. அவன் கட்டைவிரல் தொடர்ந்து கிளிட்டை வட்டமிட்டது. விரல்கள் உள்ளே ஒரு கோணத்தில் வளைந்து, மேல் சுவரில்—கரடுமுரடான, விலா எலும்புபோன்ற பகுதி—உரசின.

"ஆ...! அந்த இடம்...!"

அவள் உடல் வில்லென வளைந்தது. இடுப்பு கட்டுக்கடங்காமல் அசைந்தது. அவள் கை அவனை இன்னும் வேகமாக, இறுக்கமாக ஆட்டியது. சுன்னி கெட்டியாக, நரம்புகள் புடைத்து, மொட்டு வீங்கி—வெடிக்கத் தயாராக.

"வருது... எனக்கு வருது..." அர்ஜுன் எச்சரித்தான்.

அவள் வேகத்தை இன்னும் கூட்டினாள். உள்ளங்கை முழு நீளத்தையும் பிடித்து, இறுக அழுத்தி, வேகமாக மேலும் கீழுமாக. விதைகள் இறுகி, மேலேறி, வெடிக்கத் தயாராயின.

"ம்... ம்ஹ்...!"

அவன் சுன்னி துடித்தது—முதலில் ஒரு வலுவான துடிப்பு, பின் இன்னொன்று. முதல் பீச்சல்—வெண்மையான, சூடான, கெட்டியான விந்து—அவள் விரல்களை நிரப்பியது. ப்... இரண்டாவது பீச்சல்—அதிகமாக, போர்வைக்குள் அவள் உள்ளங்கையில் தேங்கியது. ப்... மூன்றாவது—ப்...—சற்று குறைந்து, விரல்களின் இடுக்கில் ஒழுகியது. மொத்தம் நான்கு, ஐந்து வெடிப்புகள். விந்தின் வாசம்—காரமான, உப்புச் சுவையுடன்—போர்வைக்குள் கனத்தது.

அர்ஜுன் தன் முகத்தை அவள் கூந்தலில் புதைத்துக்கொண்டு, மூச்சிரைத்தான். "ம்..."

சில நொடிகள். ஆனால் அவன் விரல்கள் நிற்கவில்லை. இப்போது அவன் முழு கவனமும் அவள் மேல். இரண்டு விரல்கள் பூண்டையில் ஆழமாக நுழைந்து வெளியேறின. கட்டைவிரல் கிளிட்டை—இப்போது இன்னும் வீங்கி, விறைத்து—வட்டமிட்டது. தாளம் மாறியது—வேகமாக, ஆழமாக, கடினமாக.

"வா... வா... இப்போ...!" அனன்யாவின் கிசுகிசுப்பு கட்டளை போல.

அவள் உடல் முதலில் விறைத்தது. தொடைத் தசைகள் இறுகின. வயிறு சுருங்கியது. கிளிட்டோரிஸ் துடித்தது. பின்—வெடிப்பு. யோனிச் சுவர்கள் அவன் விரல்களைச் சுற்றி துடித்துச் சுருங்கின—ஒன்று, இரண்டு, மூன்று, நான்கு, ஐந்து முறை. ஒவ்வொரு சுருக்கமும் விரல்களை இன்னும் இறுகப் பற்றியது. ரசம்—சூடான, பிசுபிசுப்பான—அவன் விரல்களை நிரப்பி, உள்ளங்கையில் வழிந்தது.

"ஆ... ஆஆ...!"

அவள் முனகல் போர்வைக்குள் அடங்கியது. உடல் வில்லென வளைந்து, பின் சரிந்தது. கண்கள் மூடி, வாய் திறந்து, மூச்சு படபடத்தது. அவள் பூண்டை இன்னும் துடித்துக்கொண்டிருந்தது—வெளியீட்டின் கடைசி அலைகள்.

டியூப் லைட் சிணுங்கியது. தூரத்தில் குடிகாரன் புரண்டு படுத்தான். குளிர் காற்று மீண்டும் வீசியது, ஆனால் போர்வைக்குள் இருவரும் வியர்த்திருந்தனர்.

"ரயில் எண் 56789, மதுரை பாஸஞ்சர், 3-ம் நம்பர் பிளாட்பாரத்திற்கு வருகிறது. தயவுசெய்து..."

ரயிலின் ஹார்ன்—நீண்ட, கரடுமுரடான. தூரத்தில் ஹெட்லைட்—ஒளியின் புள்ளி வளர்ந்து, ரயில் தண்டவாளத்தில் உரசும் சப்தம்—கடக்... கடக்... கடக்...

இருவரும் மெதுவாகப் பிரிந்தனர். அனன்யா சல்வாரை விரைவாகச் சரி செய்தாள். அவள் விரல்கள் இன்னும் அவன் விந்தின் வெதுவெதுப்புடன், ஒட்டும் தன்மையுடன் இருந்தன. போர்வையின் ஒரு மூலையில் துடைத்துக்கொண்டாள். அர்ஜுன் தன் சுன்னியை ஜீன்ஸில் செருகி, ஜிப்பை இழுத்தான். அவன் விரல்களில் அவள் ரசம் பிசுபிசுத்தது—அவன் அவற்றை ஜாக்கெட்டில் துடைத்துக்கொண்டான்.

போர்வையை மடித்து, அவன் பேக்கில் வைத்தான். இருவரும் எழுந்தனர். பைகளை எடுத்தனர்.

"எந்த கோச்?" அவள் கேட்டாள். குரல் சற்றே கரகரப்பாக.

"S4."

"நான் S7."

இருவரும் வெவ்வேறு திசைகளில் நடக்க ஆரம்பித்தனர். ரயில் பிளாட்பாரத்தில் நின்றது. கதவுகள் திறந்தன. அனன்யா நடந்து, S7-ன் படியில் ஏறினாள். அர்ஜுன் சில அடிகள் நடந்து, திரும்பிப் பார்த்தான்.

"அனன்யா."

அவள் திரும்பினாள். முகம் இன்னும் சிவந்து, கூந்தல் சிதறி, ஆனால் கண்கள் பிரகாசமாக.

"மதுரை வந்ததும்...?"

"S7. சீட் 42."

அவள் புன்னகைத்துவிட்டு, உள்ளே மறைந்தாள். அர்ஜுன் தன் கோச் நோக்கி நடந்தான். ரயில் மெதுவாக நகர ஆரம்பித்தது. இரவின் குளிரில், அவன் விரல்கள் இன்னும் வெதுவெதுப்பாக—அவள் ரசத்தின் மங்கலான உப்பு வாசத்துடன்—இருந்தன.